من هم از امروز شروع می‌کنم به نوشتن در این بلاگ.

 

سعی می‌کنم تا حد امکان مطالب مفیدی رو منتشر کنم تا هم خودم رو مجبور کنم به یادگرفتن و هم اینکه اگر رهگذری عبور کرد لااقل شاکی نشه.

 

قطعا اگر اشاره‌ها و تاکیدهای محمدرضا شعبانعلی --کسی که برای مدت طولانی نوشته‌هاش رو دنبال می‌کنم-- به نوشتن و وبلاگ‌نویسی نبود به این زودی‌ها این کار رو شروع نمی‌کردم. البته که خیلی دلم می‌خواسته که زودتر شروع کنم ولی گاهی اوقات اشاره و تلنگری لازمه تا آدم رو به حرکت وادار کنه و کاری رو شروع کنه. به خاطر همین هم خیلی ازش ممنونم.

 

همچنین کامنت گذاشتن و دنبال کردن مطالب سایت متمم دست کسی مثل من رو که خیلی سر رشته‌ای در نوشتن نداره رو بیشتر ورز داده و برای همین الان رو فرصت خوبی می‌دونم برای اینکه این کار رو جدی‌ دنبال کنم.

 

چون که فکر می‌کنم نوشتن و وبلاگ‌نویسی به آدم کمک می‌کنه تا به افکارش نظم بده، تا به خودش و دیگران انگیزه بده، تا ایده‌های جدید پیدا کنه، و در ضمن دوستانی رو پیدا کنه که بتونند در مسیر پیشرفت و رشدش بهش کمک کنند. مزایای نوشتن یکی دو تا نیست که اینجا بشه لیستشون کرد. ولی اعتقاد دارم در نوشتن جادویی هست که جز با تمرین کردن و نوشتن خودش رو به کسی نشون نمی‌ده.

 

من دو راه رو برای تمرین نوشتن بلدم، راه اول اینه که آدم بشینه یه کاغذی برداره یا توی کامپیوتر، برای مدتی مشخص هر چی به ذهنش می‌رسه رو بنویسه، هیچ اشکالی هم نداره که مزخرفات بنویسه. می‎‌تونه اسمش رو بگذاره مزخرف‌نامه یا ژورنال ولی این نوشتنه که اولویت داره نه متن نوشته. مثلا هر روز صبح، روزی 300 کلمه، یا روزی 1 صفحه کاغذ. اینطوری می‌شه نوشتن رو به تدریج به یک عادت تبدیل کرد. راه دوم هم اینه که در یک وبلاگ بنویسه. قطعا در نوشتن وبلاگ چارچوب‌هایی هست که باید رعایت کرد و نوشتن بر اساس این چارچوب‌ها می‌تونه تاثیر زیادی در مهارت نوشتن ایجاد کنه. درعین حال وبلاگ‌نویسی سواد و مهارت زندگی در فضای دیجیتال رو بالا می‌بره.

البته از مطالعه و یادگیری به روش‌های مختلف هم نباید غافل شد و گرنه حرفی برای گفتن نداریم که بزنیم.

 

نوشتن یکی از بهترین و ارزشمندترین عادت‌هایی هست که هر کسی می‌تونه وارد زندگیش کنه.

 

"نوشتن یک جهان‌پژوهی است. از هیچ شروع می‌کنی و وقتی می‌نویسی یاد می‌گیری." - دکتروف